Hugo, dat ben ik. Ik maak al ruim dertig jaar paella, maar mijn liefde voor het gerecht gaat eigenlijk over iets groters: Spanje, de cultuur en het plezier van samen eten.
Spanje kreeg ik van huis uit mee. Mijn ouders bezochten het land al in de jaren vijftig, lang voordat een vakantie naar Spanje vanzelfsprekend werd. Hun verhalen spraken tot mijn verbeelding en al jong ging ik zelf mee. Op deze foto zie je mij als vierjarige in Calonge. Ik voelde me er toen al als een vis in het water.
Tijdens mijn studie hoefde ik daarom niet lang na te denken over de plek voor mijn stage. Ik vertrok alleen naar Tarragona en had er een geweldige tijd, zowel op het werk als daarbuiten.
Later heb ik opnieuw in Spanje gewoond en gewerkt. Tegenwoordig verdeel ik mijn tijd tussen Nederland en Tarragona. Daar, in mijn eigen Spaanse buurt, heb ik als Nederlander ook paella gemaakt voor Spanjaarden. En wie ooit met Spanjaarden rond een paellapan heeft gestaan, weet hoeveel verhalen, tradities en ideeën daarbij samenkomen. Over de rijst, de bouillon, het vuur en natuurlijk over hoe het thuis altijd werd gedaan. Juist die momenten aan tafel en rond de pan hebben mijn liefde voor paella alleen maar groter gemaakt.
Door de jaren heen heb ik recepten en boeken bestudeerd, veel uitgeprobeerd en vooral heel veel paella's gemaakt. Een hoogtepunt was mijn bezoek aan restaurant Bon Aire in El Palmar, midden in de Albufera bij Valencia. Daar mocht ik in de keuken meekoken met Raúl Magraner, winnaar van het wereldkampioenschap paella maken. Ja, dat wereldkampioenschap bestaat echt: met professionele chefs (zelfs uit restaurants met Michelinsterren) en voorrondes over de hele wereld.
Al die ervaring neem ik mee wanneer ik voor een gezelschap kook. Maar minstens zo belangrijk is wat ik al sinds mijn jeugd in Spanje ervaar: paella is een sociaal moment. Mensen verzamelen zich rond de pan, praten over het eten, kijken mee met de kok en gaan uiteindelijk samen aan tafel. Precies dat is wat ik met Hugo's Paella wil brengen.